Uit de oude doos…

Wat ooit de post “Dag 1″ moest worden . Have fun reading it.

Het duurde even, maar hier komt dan deel 1 uit 6 ofzo.

Ik ben er! Na 12 uur vliegen ben ik aangekomen!

Voordat ik ging vliegen met mijn ouders wat leesvoer gekocht: The Dante Club, een club die de eerste Amerikaanse vertaling van “the Divine Comedy” verzorgt, maar ontdek dat er iemand volgens datzelfde boek moorden pleegt. De heenvlucht (al goed voor zo’n 7 uur vliegen geloof ik) de tijd verdreven met films kijken(the sentinel, over the hedge en eindelijk maar eens het einde gezien van 16 blocks), datzelfde boek lezen en praten met Katie. Een Amerikaanse studente die een tijdlang in Nederland had gestudeerd. Katie kwam toevallig ook uit de staat Virginia(waar ik dus ook zit) en wist me daardoor al wat te vertellen over Roanoke en Salem. Ergo, goed voorbereid kwam ik in Amerika aan!

Aangekomen in Washington begon de marteling weer. Door de douane(ja mijn documenten kloppen laat me gaan), bagage ophalen om ze vervolgens een kamer verder weer te afleveren en dan weer door de metaaldectoren. Alsof ik kans heb gekregen spul in mijn hand-bagage te stoppen in het vliegtuig. Ik was al blij dat ik mijn benen enigzins kon bewegen. Maar tussen dit door kreeg ik je wel een goede indruk van het vliegveld van de hoofdstad van de V.S.: niet bepaald mooi. Het is er dor, lelijk en een bouwval. Daarna, begon het wachten. Zo rond half 3 EST kwam ik aan en zo rond kwart voor 5 EST zou het inchecken beginnen. Kortom, je gaat wat rondlopen en je koopt wat te drinken. Niet dat er wat te doen was, dus ik was vrij snel weer terug bij de gate. Dan maar verder lezen. En zo verder wachten..

Rond de verwachte tijd kon ik eindelijk het vliegtuig binnen. Het was een klein ding, eentje waar je niet al te vrolijk van werd. Maar…ik had een window seat, dus niet klagen! Na het verplichte praatje van de stewardess over riemen die vast moeten, wat er in het geval van een noodlanding moet gebeuren enzo, stegen we, en binnen het uur waren we in Roanoke. Bagage ophalen en hatsee, kijken wie er van de College is.

Daar sta je dan, op een vreemd vliegveld, op een vreemder land, wachten op iemand die je ophaalt. Je kijkt wat rond en je ziet een meid ook wat verdwaast rondkijken. Stoute schoenen aantrekken en: “You are here for Roanoke College?” “Yeah!” “Well, me too”. En hop, contact 1 gelegd.

TO BE CONTINUED???
Nah, eigenlijk ook geen idee waarom ik dit nooit verder geschreven heb. Waarschijnlijk drank